Charles Perrault /1628 – 1703/ jest autorem zbioru: “Bajki Babci Gąski”, w którym spisał – znane od stuleci – powiastki, oparte na motywach ludowych.
Książeczka wydana przez Fundację Sztuki Dziecka w 1988 r. zawiera jedynie 4 bajki, ale te najbardziej popularne. Nakład – 250 tys. Wydanie I.
Ilustrował Janusz Stanny.
ŚPIĄCA KRÓLEWNA 
Niech głos mój trafi w każdy kąt,
obwieści tę wiadomość:
że zginie każdy kto by prządł
lub w domu miał wrzeciono!
Wrzeciona macie na złom nieść,
przędziwo – precz! Do kosza!
Król tę rozgłosić kazał wieść,
gdy wezwał mnie, dobosza.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Straszliwej wieści dowie się dziś
król i królowa czuła.
Królewna chciała niteczkę zwić,
wrzecionem dłoń przekuła.
Jakąż nadzieję można mieć
związaną z jej osobą?
Leży bez ducha! Straszną wieść
głosi królewski dobosz.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Ja, dobosz, znając sprawę tę,
bom służył jej za gońca,
dzisiaj serdecznie cieszę się
z jej szczęśliwego końca.
Niech młoda para żyje nam,
zawsze szczęśliwa z sobą!
Tego przy bębnie: “Tara-ram”
życzy królewski dobosz.
KOPCIUSZEK
Skromniutkie i nieduże
są domki dobrych wróżek
za płotem gęstych bzów.
W ogródkach dobrych wróżek
woń głogów, dzikiej róży
uderza nam do głów.
I każdy jest wzruszony,
więc wzdycha: – Co za domek!
Gdy niebo się zachmurzy,
chmurzy się domek wróżek,
znika za deszczem, w mgłach.
Gdy słońce świeci w górze,
rozbłyska domek wróżek
od progu aż po dach.
I każdy jest wzruszony,
więc wzdycha: – Co za domek!
Wszystkich potrafi urzec
znikomy domek wróżek.
Nie oprze mu się nikt.
Gdy zniknie – oczy zmrużysz
i widzisz domek wróżek,
chociaż przed chwilą - znikł.
I każdy jest wzruszony,
więc wzdycha: – Co za domek!
Cdn.